Αρχειοθήκη ιστολογίου

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ- ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

"ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ"



«ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ»- TΗΣ ΖΩΡΖ ΣΑΡΡΗ
Πρόκειται για το έργο «τα γενέθλια»  της Ζωρζ Σαρρή, διασκευασμένο για θεατρική παράσταση. Αφορά μόνο ομάδες παιδιών που βρίσκονται στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού η στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Γραμμένο σε πεζό λόγο, με πολλά μηνύματα αποτελεί έναν ύμνο στην επέτειο του πολυτεχνείου. Για όσους δεν έχουν διαβάσει το ομώνυμο βιβλίο, η υπόθεση, έχει ως εξής:
                  Η Άννα, είναι ένα μικρό κορίτσι, που η εξέγερση του πολυτεχνείου, τη βρίσκει εντελώς ανυποψίαστη για τα γεγονότα του 1973. Το μόνο της ενδιαφέρον είναι η διοργάνωση του πάρτι γενεθλίων της εκείνες τις ημέρες. Και η μεγαλύτερή της προσδοκία, ο ερχομός του νονού της που θαυμάζει. Άθελά της όμως, γίνεται μάρτυρας μιας σκηνής  που της αλλάζει  όλα τα σχέδια. Σε λίγο, αντιλαμβάνεται πως όλα τα όνειρα μπορούν να ανατραπούν, όταν μπαίνουν στη μέση αστάθμητοι παράγοντες, όπως είναι η δικτατορία.  Και τότε, το ανέμελο κοριτσόπουλο, μετατρέπεται σε  ένα σκεπτόμενο, ώριμο ενήλικα, παρά το νεαρό της ηλικίας της.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ...

1η σκηνή
Η Άννα κοιμάται. Παραμιλάει στον ύπνο της και στριφογυρίζει. Το κεντρικό δωμάτιο στολισμένο.

Άννα: Όχι! Όχι το μπαλόνι… μη  θα σκάσει! Θα σκάσει! Μη, μη το φουσκώνεις! Μη! Όχι το μπαλόνι!!!
(ξυπνάει έντρομη)
Ουφ! Όνειρο ήταν! ( τρέχει στο σαλόνι). Ευτυχώς τα μπαλόνια μου είναι όλα στη θέση τους. ( κοιτάζει έξω προς το κοινό)
Μα… τι συμβαίνει έξω; Ο κύριος Κυριακίδης. Με τις πυτζάμες του… και ποιοι είναι αυτοί που τον τραβάνε; Άλλο μυστήριο κι αυτό… Σαν στρατιωτικοί μου φαίνονται…
Τον βάζουν με το ζόρι μέσα σ ένα αυτοκίνητο. Περίεργο…
( Κάθεται στον  καναπέ. Περνούν λίγα δευτερόλεπτα)……………………………………………………………………………………………………………………
Ορίστε! Δεν νυστάζω πια! Πώς να κοιμηθώ άλλωστε; Αύριο έχω τα γενέθλιά μου! ( αλλάζει ύφος – χαρούμενη)
Θα ρθουν οι φίλοι μου. Θα περάσουμε τέλεια!!! Και το πιο σημαντικό: Θά ρθει κι ο νονός μου ο Δημήτρης!
Τι σύμπτωση να έχουμε κι οι δυο τα γενέθλια μας την ίδια μέρα. 22 Απριλίου… Δε βλέπω την ώρα να σβήσουμε μαζί τα κεράκια της διώροφης τούρτας…
Αχ! Έχω τόση ανυπομονησία!
........................................................................................................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου